my creations

contact me if you want to buy something

made by my beloved Kate:)

use your body

LATIN AMERICA'S LATEST MIRACLE: THE COMEBACK OF COLOMBIA

Cartagena, Colombia (szeke)

Over the past 10 years, Colombia has enjoyed a huge change in fortunes. The economy is humming, drug-related violence is down and security forces have corralled the rebel FARC guerillas. From infrastructure to corruption, however, some serious problems persist.

   

By Yves Bourdillon
LES ÉCHOS/Worldcrunch

BOGOTA -- What a difference a decade makes. Ten years ago, Colombia was the Greece of Latin America in the eyes of investors. Young people were desperate to emigrate. The well-off, afraid they’d be kidnapped, avoided traveling between Bogota and Medellin. When they did, it was best to travel the 240 kilometers that separate the two cities in a convoy, escorted by armed guards. And, oh yes: Colombia’s murder rate was the highest on the planet: 76 per 100,000 inhabitants.

But that was before the turnaround. This country of 45 million residents, thanks to its booming annual GDP growth of 5.5%, has recently passed Chile to boast South America’s third largest economy – after Brazil and Argentina. No one would compare it with Greece now. Colombian bonds have recently been upgraded to “investment-grade.” A decade ago they were classified as “junk.” Another positive sign is the free trade agreement (FTA) Colombia has finally managed to seal with the United States. The U.S. Congress approved the FTA a month ago, after five years of deliberations.

Colombia’s rapid growth has had positive social effects as well. Ten years ago, 50% of the country lived on less than $2 per day. Today it’s down to 37%, and unemployment, which once affected a fifth of the population, has been halved. Colombia’s infamous murder rate, furthermore, is now a third of what it was, and kidnappings are down by a factor of 12.

Perhaps nowhere is the transformation more evident than in Medellin’s Communa 13 neighborhood. A decade ago, no police officer in his right mind would dare venture into the ultra-violent neighborhood. Now, people walk around freely. It was there, in the city’s hillside barrios, that Colombian authorities first began trying to reestablish the rule of law. In October 2002, soon after President Alvaro Uribe’s arrival to power, some 3,000 soldiers – backed by tanks and helicopters – seized control of Communa 13 after five days of combat. “It’s like we took back our own country,” says one Colombian man.

A majority of Colombians credit Mr. Uribe for the turnaround. In 2006, the popular conservative was reelected. He was succeeded four years later by his defense minister, Juan Manuel Santos, who is remembered in France for receiving French-Colombian hostage and former presidential candidate Ingrid Betancourt on the military tarmac after the 2008 commando raid that freed her from her guerilla captors, the FARC.

Today, the much-diminished guerrilla army is down to about 8,000 soldiers – a fifth of what it boasted a decade ago. Earlier this month, the FARC’s top commander, Alfonso Cano, was killed. The FARC has succumbed to a Colombia army that is now much more professional thanks to the $6 billion funneled its way from the United States to fund the Plan Colombia program.

All in favor of free markets

In the meantime, Colombia – long known as a “narco-state” – has succeeded in greatly reducing its cocaine commerce. Based on satellite images, authorities estimate that coca production has been cut by nearly two-thirds since 2001, from 163,000 to 59,000 hectares. Instead of cocaine, Colombia’s star exports are now exotic fruits, flowers, nickel, coffee, textiles and chemical products, according to Maria Claudia Lacouture, president of Proexport, Colombia’s investment and tourism promotion agency.

What’s the secret to Colombia’s success? According to Standard & Poor's, the country has benefited greatly from a general consensus that’s developed between the population and its leaders about the importance of unbridled private investment. To that, Gonzalo Restrepo, head of the local subsidiary of the Casino super market chain, adds: “the return of security, an openness to foreigners, a legal framework and fiscal stability, and guarantees provided by an independent judiciary.”

Demographics play a role as well. Roughly half the population is less than 30 years old, and they’re not only eager to leave the dark years behind, but willing to work hard to make sure that happens. Many of them are part of a new middle class that is largely driven by a desire for consumer goods. According to Restrepo, the market for products such as electronics and autos is growing by as much as 40% annually. Indeed, over the past decade, Colombia’s per capita GDP has grown from $2,000 to $6,500, allowing the country to apply for membership in the Organization for Economic Cooperation and Development.

More so than its South American neighbors, Colombia is very much in tune with the United States and has few qualms about embracing a free-market economic system. Here there are no unemployment benefits. Health insurance and pensions are obligatory, but privately run. And except for certain agricultural sectors, Colombia does little to protect its local industries, opting instead for fair trade deals. Besides its recently approved trade agreement with the United States, it also has one pending with the European Union. “Colombia plays the economic integration card,” says Edima Pereira Romero of the newspaper Dineiro.

In need of a few good highways

Colombia is failing, however, when it comes to equally distributing its newfound earnings. Evidence of that are the “recyclers” – people who eke out a living by scavenging in garbage cans, and the “red light” workers – street peddlers who sell to commuters held up by stoplights. On the other end of the spectrum are the 15% of Colombians who are considered rich or super-rich.

And violence, while it has greatly diminished, is still a problem. Foreigners who live here are encouraged to check the crime “forecast” before venturing into certain areas. They’re also encouraged to avoid certain neighborhoods in Bogota, which is nevertheless a safer city than Washington D.C.

Infrastructure is a problem as well. Colombia has neither expressways nor trains, and its only Pacific port, Buonaventura, lies in an almost lawless zone. It costs more to transport a container between Bogota and Cartagena, on the Atlantic coast, than to ship it to China or France.

Σας Αγαπώ, μόνο αυτό ήθελα

Research: All4OURGreece

All International friends please help me with this research by filling the form, describing your 
thoughts about Greece! Thank you :)


https://docs.google.com/spreadsheet/viewform?formkey=dGNCbUVfVG9QNHE0cUN5UFV6N0ZKcEE6MQ

'Ηρθε, είδε και έγραψε πώς είναι να είσαι Έλληνας (NEWS 247)

Οι Έλληνες είναι μορφωμένοι, αλλά χωρίς δουλειά. Δουλεύουν τις περισσότερες ώρες από όλους τους Ευρωπαίους. Τα διεθνή ΜΜΕ ωστόσο εμμένουν στις ελάχιστες προσπάθειες της Ελλάδας να ξεπεράσει την κρίση χρέους. Η επίσκεψη της Σουηδέζας Κάισα Έκις Έκμαν στη χώρα μας ήταν αρκετή για να σχηματίσει διαφορετική γνώμη

Η Κάισα Έκις Έκμαν ήρθε το καλοκαίρι στην Ελλάδα και μόλις επέστρεψε στη Σουηδία, δεν έχασε χρόνο. Έκατσε κι έγραψε σε ένα άρθρο όλη την εμπειρία της, από μια Ελλάδα που περνάει τις πιο δύσκολες μεταπολεμικές στιγμές της.

Το κείμενό της, δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου, στην εφημερίδα Dagens Nyheter και τις τελευταίες μέρες, άρχισε να κάνει την εμφάνισή του στο ελληνικό διαδίκτυο.

Ελληνικά blogs, όπως το loutrakiblogspot.com αναδημοσίευσαν το άρθρο, το οποίο απέκτησε μια τεράστια δυναμική και αναγνώριση μέσα στα social media, αφού πρόκειται για μία από τις πιο "καθαρές" σκέψεις που έχουν γραφτεί για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και μία γραπτή στήριξη προς τους Έλληνες, από μια δημοσιογράφο, που απλώς ήλθε, είδε και έγραψε...

Και ιδού η γνώμη της για τις δραματικές εξελίξεις στο οικονομικό τοπίο της χώρας μας, αλλά και μερικές αλήθειες που κάποιοι... δυσκολεύονται να παρουσιάσουν.

"Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή", αναρωτιέται η συντάκτρια.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο.

Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα.

Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι "οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40".

Στο άρθρο "Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα" της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα".

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;

Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε!

Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.

Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο.

Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος, ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.

Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.

Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.

Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο δυναστείες – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων.

Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες.

Ενα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της. Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008. Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.

Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.

Αυτό ονομάζεται "εσωτερική υποτίμηση" και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού.

Κατ’ απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες έβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο. Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν. Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά το ήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν. Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία.

Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη "γενιά των 700 ευρώ".Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη "γενιά των 500 ευρώ". Είναι στην ηλικία μου – 30 χρονών και πάνω – όχι τόσο νέοι τελικά, όπως νιώθουν πιο νέοι απ’ ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον. Κανείς τους δεν έχει παιδιά. Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι’ αυτούς. Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων.

Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει. Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη· το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.

Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση. Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει. Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες. Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία. Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου. Μία από αυτές είναι ο "Ισημερινός", που Σημαίνει Εκουαδόρ.

Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία. Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους. Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ. Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.

Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ’ αυτήν. Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου. Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική. Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης. Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;".

all you need is .... more [greek post]

Πώς μπορείς να ανακαλύψετις τον πραγματικό σκοπό σου στη ζωή; Δεν μιλώ για τη δουλειά σου, τις καθημερινές υποχρεώσεις σου, ή ακόμα και τους μακροπρόθεσμους στόχους σου. Θέλω να πω τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είσαι εδώ -ο λόγος για τον οποίο υπάρχεις! Είναι οι φίλοι? Η οικογένεια? Η καριέρα?
Αν θέλεις να ανακαλύψεις τον αληθινό σκοπό σου στη ζωή, πρέπει πρώτα να αδειάσεις το μυαλό σου από όλες τις ψευδείς σκοπούς που έχεις διδαχτεί.
Πάρε ένα λευκό φύλλο χαρτί:
1)Γράψε στο επάνω μέρος, «Ποιός είναι αλήθεια ο σκοπός μου στη ζωή;"
2)Γράψε μια απάντηση (οποιαδήποτε απάντηση) που σκάει στο κεφάλι σου. Δεν χρειάζεται να είναι μια πλήρης πρόταση. Μια σύντομη φράση είναι μια χαρά.
3)Επανάλαβε το βήμα 2 μέχρι να γράψετε την απάντηση που σας κάνει να κλαίτε.Αυτός είναι ο σκοπός σας.

Αν σκεφτέις αυτή την απάντηση μαζί με άλλους ανθρώπους γύρω σου σίγουρα η σκέψη γίνεται αμέσως πιο συντροφική, χαρούμενη και φωτεινή.

Από την κυτταρική προοπτική, μπορείς να δεις τον εαυτό σου ως ένα μεμονωμένο άτομο αλληλεπιδρά με άλλα άτομα. Είσαι σαν ένα μοναδικό κύτταρο στο μεγαλύτερο σώμα της ανθρωπότητας, η οποία αποτελείται από δισεκατομμύρια άλλων ανθρώπων-κύτταρα.
Από την ολιστική προσέγγιση, βλέπεις τον εαυτό σου ως αναπόσπαστο μέρος του σύμπαντος στο σύνολό του. Η γενική πρόθεση είναι να βοηθήσεις την καθολική συνείδηση να αναπτύσσεται και να εξελίσσεται και ιδίως την ανθρώπινη συνείδηση της οποίας είσαι ένα μέρος.
Από την προσέγγιση που μας τυρανάει καθημερινά, με όλες τις δυσκολίες και τα δειλήματα το να γίνεις απλώς το επίκεντρο φαντάζει τρομακτικό, ακατόρθωτο, υπερφιλόδοξο, “δεν είμαι εγώ για τετοια...”

Είναι νομίζω πολύ σπάνιο να δημιουργεί κανεις προσωπικές σχέσεις και πραγματικά μόνο αδικία το θεωρώ όταν έχεις κάτι όμορφο να εκφράσεις να το κρατάς μέσα σου με δικαιολογίες τύπου "είμαι κλειστό σαν άτομο, δεν εκφράζομαι εύκολα" "Δεν χρειάζεται να λες λόγια, οι πράξεις έχουν αξία".
Γιατί άντε να είναι συνέχεια κάποιος εκεί να σου θυμίζει κάθε φορά πως ο χρόνος είναι δανεικός και όλα τελειώνουν γρήγορα, καλά ή κακά (δεν τελειώνουν μόνο τα καλά γρήγορα απλώς είναι πολύ βολικό να το λέμε) γιατί αν δεν μιλάμε κανένας δεν θα μας ακούσει και δεν θα έχουμε στιγμές που θα μας στιγματίσουν!

Και εκεί που λες δεν θα βρω ποτέ αυτό που μου ταιριάζει έρχεται μια εκπομπή και σου λέει "ναι μπορείς να ταξιδεύεις, να ψάχνεις και να δείχνεις σε όλους τι πάει να πει πως η γη ίσως είναι όντως ένα μικρό χωριό". Μόνος σου? Δεν νομίζω...
Τις πιο ωραίες μου διακοπές τις έχω περάσει σε μια άσχημη παραλία στην Αμοργό, την πιο ανθρώπινη στιγμή μου την έχω ζήσει μεσάνυχτα στο Νέο Δελχί βλέποντας ένα παιδί να κοιμάται γυμνό στην μέση του δρόμου.
Νιώθω τυχερή που μπορώ και γράφω για τέτοιες αναμνήσεις στα 19 μου και τέτοιες στιγμές μου έρχεται στο μυαλό ο μπαμπάς μου (και την μαμά μου την αγαπώ πολύ και για αυτό την αναφέρω τώρα χωρίς να υπάρχει λόγος) που μου μιλάει πολλά βράδια για τις αναμνήσεις του και κάνει να φαίνονται τόσο λογικά λόγια σαν αυτά "ταξίδεψα πρώτη φορά στα 18 μου, πήγα στην Αθήνα :)".
Τι σε κάνει τελικά το επίκεντρο μίας παρέας? Φυσικά οι εμπειρίες σου, οι στιγμές που έχεις να μοιρστείς, η διαφορετικότητα σου αλλά και οι ομοιότητες με αυτούς που πριν λίγο θεωρούσες αγνώστους.
Όταν είσαι αληθινός ο απέναντι σε νιώθει, άνοιξε τις παλάμες σου και μην σταυρώνεις τα χέρια σου όταν μιλάς με άλλους ανθρώπους, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να τους απομακρύνεις περισσότερο.
Κόίτα τον άλλο στα μάτια, σταμάτα να κάνεις χαζά αστεία μόνο και μόνο για να τραβήξεις την προσοχή και ξεκίνα να κάνεις το μυαλό σου να σωπάσει όταν ο συνομιλητής σου είναι εκεί μόνο για σένα.
Σταμάτα να έισαι ο Έλληνας που ξεκινάει την οποιαδήποτε συζητηση με γκρίνια και μιζέρια και ξεκίνα να είσαι ο Έλληνας που ξεκινάει την σιζήτηση με ένα σχόλιο για τον πραγματικά όμορφο καιρό που έχουμε στην χώρα μας.
Τι κάνουμε λοιπόν?
Επαναπροσδιορίζούμε τον σκοπό μας στην ζωή, ζόυμε όσο περισσότερες μαγευτικές εμπειρίες μπορούμε, ψάχνουμε το ακροατήριο για να μποιραστολυμε τις ιστορίες μας και αναζητάμε τον ομιλητή που θα μας εμπνέυσει, δίνουμε δεύτερη ευκαιρία στους ανθρώπους γύρω μας και χαιρόμαστε για την ζωή που ζούμε!
Ποιός δεν αναζητάει έναν σύντροφο στη ζωη με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικα? Πολλοι ίσως όχι, αλλά αυτούς αξίζει να ρωτήσουμε!
Εξερευνησέ το!

Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου Dey